Verçom em galego:
Dim que quando olhas largo tempo ò abismo, este devolve-che
a olhada, quizais já caera pois agora miramo-nos de fronte. E é que, quando um
cre que se acha no fondo, um burato ina maior abre-se ante os seus pés para
seguir a caer.
Por que o que um dia foi um embriagador sentimento de
felicidade, agora nom é senóm um pozo cujo fim parece afastar-se mais e mais na
minha caída?
Em que momento aceptei aquilo que hoje prudce que cada dia a
mina mente se obstrúa e se veja incapaz de pensar, que ò mismo tempo fai-me
chorar e encher-me de ira, dan-me ganas de destrozar todo aquello ò meu alcance
coma se de um iracundo furacám se tratase e, no mesmo momento, afundir-me
miseramente para nom levantar-me de novo.
Quizais algún dia deije de auto-ferir-me e caia realemnte na
conta de que este nom é em ningún caso, o modo a seguir. Pode que planta cara ò
abismo e volte à luz. Ò melhor…. Quem sabe…
Versión en castellano:
Dicen que cuando miras largo tiempo al abismo, este te
devuelve la mirada, quizás ya haya caído pues ahora nos miramos de frente. Y es
que, cuando cree uno que se halla en el fondo, un hoyo aún mayor se abre antes
sus pies para seguir cayendo.
¿Por qué lo que en su día fue un embriagador sentimiento de
felicidad, ahora no es sino un pozo cuyo fin parece alejarse más y más en mi
caída?
En qué momento hube aceptado aquello que hoy produce que
cada día mi mente se obstruya y se vea incapaz de pensar, que a la vez me hace
llorar y llenarme de ira, me da ganas de destrozar todo aquello a mi alcance
como si de un iracundo huracán se tratase y, en el momento, hundirme
míseramente para no levantarme de nuevo.
Quizá algún día cese de
auto-herirme y caiga realmente en la cuenta de que este no es en ningún caso, el modo de seguir. Puede que
plante cara al abismo y vuelva a la luz. A lo mejor… Quien sabe…
English version:
It´s said that when you look through the abyss
for a long time, the abyss returns you the looking, maybe I´ve fell because now
we´re looking ourselves face forward. And the thing is we someone believes that
he´s deep down, a bigger hole opens in front of him feet to continue falling.
Why something which in its day was a heady
feeling of happiness, now is just a well whose end seems to move away more and
more in my fall?
In which moment had I accepted that which
nowadays produces that daily, my mind blocks up and is unable to think, that at
the same time makes me cry and fill myself of wrath, that feels me like I want
to destroy everything which is into my reach like if I were an irascible
hurricane and, on the moment, sink miserably and never stand up again.
Maybe someday I´ll cease of hurting myself and
I´ll realize that this is not in any case, the way to follow. Maybe I´ll hold
fast the abyss and I´ll come back to the light. Maybe… who knows…

